Νοέμβρης-Δεκέμβρης-Ιανουάριος

Τρεις μήνες πέρασαν
και μεις
ανακαταλαμβάνουμε
τις μνήμες μας

Τρεις μήνες
ανακατασκευών
και οχυρώσεων

Τρεις μήνες
φτάνει;

Φως;

Το φεγγάρι

θαμποφέγγει

Χαράζοντας σε μας τους

ανήμπορους, μονοπάτια

για να βαδίσουμε.

Τυφλοί

Να βρούμε ατραπούς

Χτυπώντας με το

λευκό μας μπαστούνι

το κίτρινό του

φως.

όταν οι βροχές άρχιζουν!

όταν
κοίταξα τον συννεφιασμένο ουρανό
μια στάλα βροχής
συντρίφτηκε στο προσωπό μου...
ύστερα μια δεύτερη και
μια τρίτη,
μια χιλιοστή
και μια νιοστή,
χιλιάδες γράμματα
στο πρόσωπό μου
πανσπερμία λέξεων
και φράσεων

αφέθηκα μούσκεμα να γίνω!

επομένως

επομένως...
η απουσία μου δεν ελέγχεται
ως κάτι το σημανικό
η στάλα της βροχής ακούστηκε
η πνοή του αέρα ακούστηκε και άγγιξε τη καρδιά μου
η φωτιά μ΄έκαψε

η απουσία μου με έσβησε

Μας ακούνε..

Τα αγάλματα ακούνε τις φωνές μας

και ψιθυρίζουν,

μας γυρίζουν την πλάτη

και δε μας αντέχουν

Είναι καιρός να φτερουγίσουν

μακρυά από μας!

Εξοστρακισμός

Όταν ο Αριστείδης εξοστρακίσθη
ρωτούσε:
Τι έκανα λάθος;
Το λάθος είναι, του απάντησε ο φίλος του, ότι
αναγνώρισες τις αδυναμίες του λαού μας.
Αυτό δεν έπρεπε να το κάνεις.
Έχασες την εύνοιά του
Ήταν η δεύτερη περίοδος εξορίας του.

Δυο τρεμάμενα χεράκια

Δύο τρεμάμενα χεράκια

στα μάτια σου εζωγραφίστηκαν και τώρα

τα βλέπεις σε όλες τις χαρές σου

τις λύπες σου και τις ομορφιές σου.

Δύο τρεμάμενα χεράκια

έκαναν τα μάτια σου ματάκια

Δες τα! Τρεμοπάιζουν σα φωτάκια

περιλουσμένα το φόβο τον εντός σου

άλλαξαν πλέον και το πρόσωπό σου.

Δυο τρεμάμενα χεράκια

μαζί και τα δυο ματάκια

και το πρόσωπο σου πλέον κιτρινισμένο

σε καναν άνθρωπο δοσμένο

στις εξουσίες που αλύπητες χτυπούν

τα ματάκια δε μπορούν να δουν

ούτε στους ανάλγητους εξουσιαστές

τα χεράκια δε κάνουν τίποτα .Δες!

Ο άνθρωπος που δίνει τη ματιά του

που κόβει την ορμή απ΄ τη χεριά του

Αλοίμονο τι τον περιμένει

ζωντανός το ξέρω είναι, γιατί απλά ανασαίνει.